অব্যক্ত......✍ অনুৰাগ

১
কথা আছিল নদীৰ পাৰৰ
সেউজীয়া ঘাঁহনিডৰাত বহি
তুমি আৰু মই দুপ নিশাত
আকাশ বগাই
পূৰ্ণিমাৰ জোনাকৰ স্নিগ্ধতাক সাবটি
এটা কবিতা লিখাৰ৷

২
মোৰ ভালপোৱাক নেওচি
তুমি আঁতৰি যোৱাৰ দিনাৰে পৰা
অন্ধকাৰ হৈ থকা মোৰ চোতালত
এছাটি মৃদু সমীৰণৰ সতে
আজি আকৌ জোনাক নামিছে ৷

৩
তুমি আঁতৰি যোৱাৰ পাছৰে পৰা
মোক আগুৰি ধৰা
বিষাদৰ কলীয়া ডাৱৰবোৰ
আজি ক্ৰমশঃ হেৰাই পৰিছে
নীল আকাশৰ সুকোমল ৰ’দৰ শাণিত৷

৪
যোৱানিশা মৃত্যু হ’ল
অকালতে ছন্দ হেৰুৱাই
অপ্ৰাপ্তিৰ পথত
হতাশগ্ৰস্ততাৰ পথিক হোৱা
এটা প্ৰেমিক কবিতাৰ ৷

ঠিকনাঃ শিৱসাগৰ