কলেজীয়া দিনৰ সেই প্ৰথমদিনা শিলিখা গছজোপাৰ তলৰ শ্লেবত প্ৰথমবাৰৰ বাবেই প্ৰেমৰ বীজ সিঁচিছিলা।তাৰপিছত এনেকুৱা এটা দিন নাই যি ক্লাছৰ ফাঁকে ফাঁকে কৃষ্ণচূড়া, আমলখিৰ তলে- তলে অনৰ্গল হাঁহি আৰু কথা কৈ তুমি কৰা জীৱনৰ জীয়া কল্পনাবোৰ।মই মাথোঁ নিৰলে চাই ৰৈছিলোঁ তোমাৰ তিৰবিৰাই থকা দুচকুলৈ। প্ৰাণভৰি সুখ লভিছিলোঁ তোমাৰ হাঁহিৰ মুকুতাভৰা সপোনবোৰত। ষ্টেডিয়ামত কৈ উঠিছিলা মুক্ত আকাশৰ তলত হাঁহি হাঁহি.... "ঐ,,,ইমান গহীন হৈ দুষ্ট চাৱনিৰে চাই নাথাকিবা। তোমাৰ দৰে যদি আমাৰ মাইনাটো গহীন হয়, মই কাৰ লগত ওমলিম হাঁ ,,,"
খিলখিল কৈ হাঁহি,,,,,,,
সেইসময়ত যেন নাছিল একো ক'বলৈ.... মোৰ মাথোঁ তোমাৰ হাঁহিবোৰে বুকু ভৰাই ৰাখিছিল। তোমাৰ দুচকুৰ ভাষা আৰু প্ৰাপ্তিৰ সুখৰ হাঁহিবোৰ..... মোৰ সকলো প্ৰশ্ন ওঁঠৰ মাজত হেৰাই গৈছিল।নিৰৱে বুকুত সাবটি সাবটি তোমাৰ মনৰ ভাষাবোৰ পঢ়ি পঢ়ি সঁচাই পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুখ অনুভৱ কৰিছিলোঁ। অবুজ অভিমানী হৈ উঠিলেও তোমাৰ মৰম আব্দাৰবোৰত অভিমানী খংবোৰ সৰসৰাই গলি গৈছিল।
জীয়া সপোনবোৰ তুমি ভবাৰ দৰে হ'ল বুন, মাথোঁ তুমি কোৱাৰ দৰে মাইনাটো মোতকৈ বেছি ম্লান আৰু তাৰ মুখত নিস্তেজ হাঁহি। কাৰণ ওমলিবলৈ যে তুমি কাষত নাথাকিলা৷
সেয়েহে আজি প্ৰতিটো ৰাতিৰ প্ৰহৰবোৰত তোমাৰ অস্তিতক বিচাৰি বিচাৰি কৈ উঠো জীৱনে দিয়া জীৱনৰ সুখ, হাঁহিবোৰ বৰ নিৰ্দয়। জীৱনৰ আশা- প্ৰত্যাশ্যাৰ মাজতে যেন মিহলি হৈ থাকে অপূৰ্ণ বাসনা।
আকাশ আজি মোৰ নাই নাই
বতাহ আজি মোৰ নাই নাই
নদী মৰু হৈ কিয় যায়
কি অভিশাপত হায়
নিষ্ঠুৰ দেৱতাৰ বিচাৰ নাই বিচাৰ নাই। (২৪৬)
(ড° নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ)
