মৃত্যু চিৰ শাশ্বত বুলি জনাৰ পিছতো মৃত্যু আমাৰ কাম্য নহয় ৷ কাম্য নহয় মুক্তি ৷
কাৰণ জীৱন বৰ অনুপম ৷ তথাপিও কেতিয়াবা কেতিয়াবা মানসিকভাবে ভাগৰি পৰো ৷ উজুটি খাওঁ
জীৱন পথত ৷ আঘাত প্ৰাপ্ত হওঁ ৷ তাতে যদি আঘাতবোৰ আপোনবোৰে দিয়ে তেন্তে এই বিনন্দীয়া
জীৱন হৈ পৰে নৰক ৷ গুছি যাবলৈ মন যায় এনেকুৱা এখন পৃথিৱলৈ য'ত মায়া মমতাৰ আঁৰ বেৰা
নাথাকিব ৷ নাথাকিব ঘৃণা ৷
মৃত্যু মোৰো কাম্য নহয় ৷ ওচৰে পাজৰে থকা দায়িত্বৰ
শিকলি ছিঙিবলৈ মই অপাৰগ ৷ সুন্দৰ সম্পৰ্কবোৰ মোহাৰিব নোৱাৰো ৷ সেয়ে এডজাষ্ট কৰো
প্ৰতিপল, সহ্য কৰো সকলো ৷ তথাপিতো আজি মৰিবলৈ মন গৈছিল ৷ ছিঙিবলৈ মন গৈছিল সকলো
বান্ধোন ৷
জেপজপীয়া বতৰটোৱে বাট- পথবোৰ পংকিলময় কৰি তুলিছে আৰু লগতে মনবোৰো ৷ যাবলৈ মন
গৈছিল সেইসকল শিশুৰ কাষলৈ যাৰ জীৱন জ্যোতি ম্লান পৰিছে ৷ যিসকল শিশু আনৰ ওপৰত
নিৰ্ভৰশীল হৈ জীয়াই আছে ৷ কিন্তু নোৱাৰো যাব ৷ নোৱাৰো মুকলিকৈ উশাহ ল'ব ৷ প্ৰত্যেক
ৰাতিৰ যন্ত্ৰণা ভৰা মুহূৰ্তবোৰ এৰিব বিচাৰো ৷ প্ৰেমৰ নামত কিমান আৰু এডজাষ্ট ?
বিচাৰিছিলো কি আৰু পালো কি ? কিমান আৰু নিজৰ অনিচ্ছা সত্বেও দেহটো সমৰ্পণ কৰিম ?
দোভাগ ৰাতিৰ যন্ত্ৰণা যি কাকো ক'ব নোৱাৰি সেয়া কেনেকৈ সদায় অৱগাহন কৰো ৷
কেতিয়াবা শৈশৱলৈ ঢাপলিয়াবলৈ মন যায় ৷ মন যায় উৰি ফুৰিবলৈ ৷ কিন্তু সেই শৈশৱতো
তেনে কোনো স্মৃতি নাই যাৰ বাবে উভতি যাম ৷ কঁপি উঠো ভাবিলেই ৷ নাৰী বাবেই নেকি
ইমানবোৰ যন্ত্ৰণা, ইমানবোৰ কষ্ট ৷ যাক সহিব লাগে নীৰৱে ৷ চেকা লগা শৈশৱ মোৰ, পিতৃ
মাতৃৰ কলহৰ সাক্ষী সেই শৈশৱ ৷ সাক্ষী আপোনবোৰৰ কঠুৱা হৃদয়ৰ ৷ সাক্ষী সম্বন্ধীয়
খুৰাৰ দ্বাৰা হোৱা নিৰ্যাতনৰ ৷ বিস্মৃতিৰ গৰাহত ঠেলি ঠেলি পুতি থৈছো সেইবোৰ ৷ পুনৰ
তালৈ উভতি গৈ মানসিক ভাৱে ভাঙি পৰাৰ আকাংক্ষা নাই ৷
ওঠৰ বছৰ বয়সলৈ প্ৰেম আছিল মোৰ বাবে ঘৃণনীয় বিষয় ৷ ভালপোৱা মোৰ বাবে একুৰা জুই
আছিল ৷ য'ত ভৰি দিলেই জ্বলি ছাই হৈ যাব মোৰ সমগ্ৰ সত্তা ৷ তাৰ কাৰণ হয়তো মোৰ আশে
পাশে সংঘটিত হৈ থকা ঘটনাবোৰ ৷ বৰদেউতাৰ ছোৱালীজনী ল'ৰা এজনলৈ পলাই যোৱাত বৰদেউতাই
পুলিচ কেচ দিয়ে ৷ তাই নাবালক হোৱা বাবে ল'ৰাজনৰ তিনিমাহ ননবেইল জেইল হয় ৷ জুৰিৰ
কান্দোন, বৰদেউতাৰ যন্ত্ৰণা ভৰা দুচকুৱে মোৰ মনত বৰকৈ প্ৰভাৱ পেলাইছিল ৷ অৱশেষত
সিহঁতেই জিকে ৷ মোৰ পিতৃ যাক মই মোতকৈও বেছি ভাল পাইছিলো তেওঁ বাৰে বাৰে অন্য নাৰীৰ
প্ৰেমত পৰে ৷ পিতৃৰ এই স্বভাৱৰ বাবেই মোৰ মা দিনক দিনে খিংখিঙীয়া হৈ পৰিছিল ৷ মোৰ
পিতৃৰ প্ৰতি ঘৃণা পুহি ৰাখিছে ৷ তাতোকৈ মোৰ বাবে দুখজনক কথা হ'ল মোৰ মাতৃয়ে মোক
ছোৱালী বুলি অৱহেলা কৰিছিল ৷ দুইজন ভাই ককাইক বেছি মৰম কৰিছিল ৷ তেওঁ মই পঢ়া শুনা
কৰাতো ভাল নাপাইছিল ৷ দেউতাৰ মৰমৰ আছিলো বাবেহে মই পঢ়াৰ বাবে সুবিধা পাইছিলো ৷
তেনে ক্ষেত্ৰত প্ৰেম মোৰ বাবে আছিল অভিশাপ ৷ অন্ধ আছিল ৷ যি প্ৰেমৰ বাবে মানুহে
সৰগৰ সুখ লাভ কৰে সেই একে প্ৰেমৰ বাবে মানুহে নৰকৰ দুখ ভোগ কৰে ৷ তথাপিও মানুহ
প্ৰেমত পৰে ৷এবাৰ নহয় বাৰে বাৰে ৷ কেতিয়াবা ভাবি আচৰিত হওঁ ৷ যিটো বয়সত সকলোৱে
সপোনৰ কোঁৱৰ এজনক মনৰ মাজত আঁকি লয়, ৰাজকুমাৰী হোৱাৰ সপোন দেখে, সেই বয়সত মই
আত্মানুসন্ধানত ব্যস্ত হৈ পৰিছিলো ৷ আত্মাৰ অস্তিত্বৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ লৈছিলো ৷
কেতিয়াবা ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা এঠাইত বহি মগ্ন হৈ আছিলো নজহা নপমা কিছুমান কথা ভাবি ৷
তেনে সময়ত মোৰ মন উৰি উৰি গৈ দূৰ দিগন্তত বিলীন হৈ গৈছিল ৷ মেঘৰ আঁৰত গৈ দীপ্তিমান
সূৰ্যৰ ৰেঙণিক দুহাত মেলি ধাৰণ কৰিছিল ৷ তৰাভৰা ৰাতি চোতালত বহি অগণন তৰাৰ লগত
আলাপত ব্যস্ত হৈ পৰিছিল ৷ খুব আপোন আছিল সেই সপোন ৷ অন্যমনস্ক হৈ বহি থকা দেখি ঘৰলৈ
হাজিৰা কৰিবলৈ অহা আদবয়সীয়া মানুহজনে মোৰ ফালে চাই সুধিছিল-
-- কি হ'ল মাই ৷ কি
ভাবি আছ ?
মই নিজকে চম্ভালি উভতি আহিছিলো বাস্তৱলৈ ৷ মোৰ এই অন্যমনস্কতাৰ কাৰণ মই নিজেও
জানিবলৈ বিচাৰিছিলো ৷ সুধিছিলো বহুবাৰ নিজকে তাৰ কাৰণ ৷ কিন্তু উত্তৰহীন হৈ পৰিছিলো
বাৰে বাৰে ৷
মা দেউতাৰ সংঘাতৰ বাবেই দুৰ্বিসহ হৈ পৰিছিল মোৰ জীৱন ৷ গুছি যাব মন গৈছিল বহু
দূৰলৈ ৷ যিদৰে আজি মন গৈছে ৷ মহাবাহু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মুখামুখী হৈ পাগুলিয়াইছো এৰি অহা
জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্তক ৷ জাহ যাবলৈ মন গৈছে লুইতৰ বুকুত ৷ সমৰ্পণ কৰিব মন গৈছে
নিজক ৷ ইমান ঘৃণা কৰাৰ পিছতো কেনেকৈ প্ৰেমত পৰিছিলো সেয়া যেন মোৰ বাবে এক সাঁথৰ ৷
আচলতে তাৰ আঁৰত মোৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থ আছিল ৷ মই মোৰ ঘৰখনৰ পৰা পলাবলৈ অন্য এটা পথৰ
সন্ধানত আছিলো ৷ যাৰ বাবে নিজক মই প্ৰেমত পেলাইছিলো ৷ স্বতঃস্ফুৰ্ত ভাৱে মই প্ৰেমত
পৰা নাছিলো, পৰিছিলো স্বইচ্ছাই ৷ কিন্তু সেই প্ৰেম মোৰ বাবে প্ৰৱঞ্চনাৰ বাহিৰে একো
নাছিল ৷ স্বাৰ্থ লৈ প্ৰেমত পৰিলেও লাহে লাহে সেই প্ৰেম নিঃস্বাৰ্থ হ'বলৈ ধৰিছিল ৷
কিন্তু সকলো নিজে ভবাৰ দৰে হোৱাহেঁতেন মোৰ চৌপাশৰ পৃথিৱীখন হয়তো অলপ সুকীয়া
হ'লহেঁতেন ৷
সুকলমে পাৰ হৈ যোৱা বিবাহখনৰ সকলো আনন্দ, সকলো স্বপ্ন, সকলো
আকাংক্ষা পলকতে ঠান - বান হৈ গৈছিল ৷ যেতিয়া প্ৰতি নিশা কোঠাটো দুৰ্গন্ধৰে ভৰি
পৰিছিল, তেতিয়া চাৰখাৰ হৈছিল মোৰ সমস্ত সপোন ৷ মাতাল স্বামীৰ মাতাল ৰূপ দেখি নিজৰ
ওপৰত ধিক্কাৰ জন্মিছিল ৷ এখন নৰকৰ পৰা আন এখন নৰকত প্ৰৱেশ কৰা যেন লাগিছিল ৷ বহুত
ডাঙৰ ভুল কৰিছো বুলি অনুতাপ কৰাৰ বাহিৰে মোৰ অন্য উপায় নাছিল ৷
হে মহাবাহু, হে ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ মানৱ জীৱনত ইমানবোৰ দুখৰ আগমন কিয় হয় ? মানৱ
জীৱনৰ এই দুখবোৰৰ কথা ভাবিয়ে সিদ্ধাৰ্থই যশোধৰাক এৰি নিৰ্বান লাভৰ বাবে ৰাজ
অট্টালিকা এৰিছিল নেকি ? যশোধৰাৰ বুকুত শূন্যতা দি কোন স'তে বাৰু সিদ্ধাৰ্থ বুদ্ধ
হৈছিল ৷
বুদ্ধৰ বুদ্ধত্ব লাভৰ বাবে যশোধৰাৰ ত্যাগ অত্যাৱশ্যকীয় আছিল জানো ?
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত উঠা ঢৌবোৰত নাথাকে মোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ ৷ মুকলি আকাশৰ তলত
মুক্তভাৱে উশাহ লবলৈ ইমান কিয় কঠিন হৈছে ? মোৰ আকাংক্ষাবোৰে মোক হাত বাউলি মাতে
অন্য এখন পৃথিৱীলৈ আৰু দায়িত্ববোৰ মোৰ বাবে শিকলি হৈ পৰে ৷ এফালৰ পৰা মেৰিয়াই ধৰে
মোক ৷ মোৰ সোঁৱে বাঁৱে শিকলি মাঁথো শিকলি ৷ হে ব্ৰহ্মাৰ পুত্ৰ মোকো অলপ শকতি দিয়া
ঢাহি মুহি নিবলৈ সকলো ৷ হাত বাউলি মাতে মোক সেই শিশুসকলে যিসকলৰ মূৰত কাৰো হাত নাই
৷ যিসকল শিশু অৱহেলিত হৈ আশ্ৰয় ল'ব লগা হয় "মৰমৰ ঘৰ"ত ৷ মুকুৱে যেতিয়া আকাৰে ইংগিতে
মোক ভাল লাগে বুলি কয়, সকলো দুখ নিমিষতে নোহোৱা হৈ যায় ৷ গীতুক যেতিয়া খুৱাই দিও
তেতিয়া তাৰ দুগালেৰে বৈ অহা লোতক দেখি মন ভৰি যায় ৷ এইসকল দুখী শিশুৰ মনত অলপ সুখ
দিব পাৰিছোঁ বুলি গৰ্ব হয় ৷
বহু কথা ভাবি গুণি সিদ্ধান্ত লৈছো ৷ মুকলি আকাশৰ তলত নিজাকৈ এখনি আকাশ সাজিবলৈ ৷
তাত পৰাধীনতাৰ সেই শিকলিডাল নাথাকিব যিডাল পিতৃৰ পৰা পতিৰ হাতলৈ হস্তান্তৰিত হৈছিল
৷ যিজনৰ প্ৰেমত পৰি নিজক হেৰুৱালো, নিজৰ অস্তিত্বক হেৰুৱালো সেইজন নাথাকিব, থাকিম
মই আৰু মোৰ "মৰমৰ ঘৰ"ৰ সেইসকল শিশু, যিসকলক প্ৰয়োজন অলপ মৰমৰ, অলপ নিৰাপত্তাৰ ৷
দুগুণ আত্মবিশ্বাসেৰে যেতিয়া মই "মৰমৰ ঘৰ" লৈ উভতিব ৰৈ আছিলো তেতিয়া বগা এল্টো
এখন মোৰ ওচৰত ৰৈ গৈছিল ৷ গ্লাচখন আঁতৰাই দিয়াত দেখিলো সেয়া আৰ্যভট্ট ৷ মোক দেখি
সুধিলে- ক'ত যাবা ?
- মৰমৰ ঘৰলৈ ৷ আজি তোমাৰ যাত্ৰা কোনফালে ?
- আজি মোৰো
যাত্ৰা সেইফালে ৷ ব'লা মোৰ লগতে ৷
- হয় নেকি ? কিবা বিশেষ কামত ?
আগফালৰ চিটত বহি লৈ কৰা প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ সি ড্ৰাইভিং কৰিয়েই উত্তৰ দিলে -
-
আজি তোমালোকৰ ঘৰখন চাবলৈ যাব আহিছো ৷ নিকুৰ বাৰ্থডে ৷ সেইবাবে ল'ৰা ছোৱালীবোৰৰ বাবে
কিবা অলপ আনিছো ৷ নিকুৰ অলপ অসুখ সেইবাবে সি আহিব নোৱাৰিলে ৷ ভাবিছো তাকো তোমালোকৰ
"মৰমৰ ঘৰ"ত দিম বুলি ৷
শেষৰফালে আৰ্যৰ মাতটো থোকাথুকি হৈ আহিছিল ৷ বহু চিকিৎসাৰ মূৰতো নিকুৰ ভৰি দুখন
ভাল হোৱা নাছিল ৷ তাৰ উপৰি কথাবোৰ লাগি লাগি ধৰে ৷ যাৰ বাবে আৰ্য আৰু প্ৰিয়াৰ দুখ ৷
পলকতে মই মোৰ ওচৰত লজ্জানত হৈ পৰিলো ৷ মোৰ দুখবোৰতকৈ বহুত বেছি দুখ থকা মানুহ আছে
এই পৃথিৱীখনত ৷ এই কণ কণ ল'ৰা ছোৱালীবোৰৰ দুখ কষ্টৰ তুলনাত মোৰ দুখবোৰ নিচেই সৰু ৷
কিয় যে আত্মহত্যাৰ দৰে নীচ কাৰ্য এটি কৰিবৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত হ'লো ৷ দূৰৈৰ আকাশত
দৃষ্টি ৰাখি আৰ্যক ক'বলৈ ধৰিলো-
- এই কণ কণ শিশুবোৰৰ বাবেই জীয়াই থাকিব মন যায়
আৰ্য ৷ নহ'লে এই জীৱনৰ প্ৰয়োজন নাছিল ৷ পৰাজয় বৰণ কৰিও আত্মবিশ্বাস হেৰুৱাৰ পিছতো
সিহঁতৰ জীৱনটো দেখি পুনৰ শক্তিশালী হৈ পৰো ৷ সিহঁতে যদি পাৰিছে আমিনো নোৱাৰিম কিয়
?
- সাহস নেহেৰুৱাবা অৰুণিমা ৷ জীৱনত কষ্ট নকৰিলে জীৱন জীৱন যেন নালাগে ৷ দুখ
আছে বাবেই সুখ আছে ৷ সলনি কৰা নিজক আৰু আগবাঢ়ি যোৱা ৷
ঠিকনাঃ শান্তিপাৰা, মঙ্গলদৈ
দৰং, অসম
দূৰভাষঃ ৮৮৭৬০৭৬২৩৯
৷
